تلنگر

آنچه مرا به وجد می آورد

رقص قطره های باران بر روی خاک

و بر گونه گُلهای خشکیده گلدان است

آنچه مرا به وجد می آورد

صدای پای عابرانی است که بی توجه می گذرند

و خلوتم را بر هم می زنند

رعشهِ هر از گاه روحم

از قطره های اشکی است

که نثارم می کنند

هر چند به ندرت

من اینجا آرمیده ام

سرد و بی روح

رایحه دل انگیز بهارانهِِ شب بوهای دخترک گل فروش

نوازشگر جانِ بی روح من است

و من

همچنان

نگران دخترک

با آن لبخند معصومانه اش هستم

او

سرم را برگرداندم
لحظه ای انگار همه چیز متوقف شد
موهای جو گندمی،چشمان براق،لبان کلفت
چهره ای که هنوز ذره ای از ذهنم پاک نشده بود
خودش بود
داغ شدم،گرم و پر حرارت
طپش قلب،صدای سوت قطار
تصور دوباره دیدن او،نمی دانم،خوشایند بود یا نه
اگر او هم مرا دیده باشد
...
به یاد بلند پروازی های بچه گانه اش افتادم
یاد عشقی که نمی دانم او از من دریغ کرد یا من از او
کابوس بود یا رویا
من در این سالن پر ازدحام و شلوغ چه می کردم

مسافر بودم یا به انتظار مسافری

شاید او هم مرا دیده بود

شاید به پیشواز او آن جا سرگردان بودم

طپش قلب،صدای سوت قطار

جلو رفتم

می لرزیدم،داغ بودم

کابوس بود یا رویا

دستم را روی شانه اش گذاشتم

سرش را برگرداند

و باز همه چیز متوقف شد

جوان منتظر شنیدن سوالی از جانب من شد

و من انگار تمام نیروی خودم را از دست داده بودم

به چشمان جوان نگاه کردم

خبری از شیطنت و برق چشمان او نبود

...

اشتباه کرده بودم

...

قطار سوت زنان حرکت کرد

به انتظار قطار بعدی گوشه ای نشستم

و فکر کردم،فقط فکر کردم

او دیگر تا الان باید تمام موهایش سفید شده باشد

...

زن
مرد
تولد
مرگ
***
ابدیت

عطر پدرم

پدرم بوی خاک می دهد

موهایش نیز به رنگ خاک

دستهایش به زبری خاک

لباس های پدرم خاکی است

اما مهربان است

پدرم بوی خاک می دهد

او سرفه می کند

سرفه هایش خاک های سر و تن او را به هوا بلند می کند

و او

بازهم سرفه می کند

پدرم خمیده شده

دستهای به رنگ خاکش را به سَرِ ما می کشد

و

سرفه می کند

گمانم غیر از قلب مهربانی که در سینه دارد

بقیه اش از خاک است

دستها

لباس ها

سجاده اش

حتی دوستانش هم بوی خاک می دهند

***

پدرم بوی خاک می دهد

قلبش هم دیگر خاکی شده

پدرم بوی خاک می داد

و خاک بوی پدرم

عطر پدرم

دریغ

اشکالی نداره

اگه فرسنگها دورم،تنها و بی یار

اگه خاطراتم تنها یارانم هستند

اگه مشکلاتم رحمی ندارند

اشکالی نداره

اگه حتی دنیا هم به من سخت گرفته

تحمل می کنم تمامی مراحل تلخ و شیرین زندگی را

که تلخی اش در این نقطه دور افتاده

چه بسا بیشتر است

همه را پشت سر می گذارم

اگه دست خطی

یا حتی کلمه ای

برایم بنویسی

که بدانم زنده ام

دریغ مکن از من لحن شیرین کلامت را

ای دوست

chaos

آتش است و دود

کینه و حسد

ریا و فساد

شقاوت و شرارت

قتل و آدم کشی

فتنه و آشوب

شهوت و خیانت

دروغ و دشمنی

صدای جیغ و ناله می آید

آهِ حسرت

بوی تعفن گناه همه جا را فرا گرفته

آدمیان تا گلو در گناههای خود فرو رفته اند

بی ایمانی بیداد می کند

شلاق عدالت است که بر سر و صورتشان می خورد

خون است و خون

***

باید پاک شوی

باید تقاص گناهان خود پس بدهی

حقی که پایمال کرده ای

دروغی که گفته ای

تهمتی که زدی

دلی که شکسته ای

اینان همه چونان زنجیری بر دست و پا و گردنت

تو را در منجلابی فرو می برند

که خود با دستانت برپا کرده ای

در آتشی می سوزی که خود هیزمش را فراهم کرده ای

آن زمان که فتنه می کردی

آن زمان که غرورت بیش از اندازه ات بود

آن زمان که ندای وجدانت را خفه کرده بودی

و اهریمنانه می خندیدی

بر هر چه که حق بود

.

.

.

اینک زمان حساب است

برخیز و بگو

اگر حرفی مانده

وگرنه

خاموش باش

بنگر و بسوز

بر نایره ای که برپایش کرده ای

تنها

من تنها شدم

و باد هنوز می وزد

آفتاب مصرانه گرما می بخشد

جوانه ها می رویند

فصل ها می گذرند

باران صورتم را نوازش می کند

من تنها هستم

تنها و غمگین

چگونه است که همه ذرات وجودم

اما

زندگی را فریاد می زنند

موجها مرا به خود می خوانند

آنجا در قعر دریاها

آرامش هست و سکوت

که تا کنون تجربه اش نکرده ام

...

آرزو

آرزوهایم را بر بال پروانه ها نگاشتم

و آن را به دست باد دادم

تا به تو رسانندش

ابر سیاه راه بر آنان بست

آرزوهایم را در گوش گُلی زمزمه کردم

دست غداری آن را از شاخه برچید

فکر کردم

رودخانه که دیگر خروشان است و روان

حتی امانتدار هم هست

او هم در دریا گُم شد

پس آن را فریاد زدم تا بر بالهای فرشته ها بنشیند

و ملائک آرزوهایم را به گوش تو برسانند

آرامش

ای کودک درون

آرام بگیر

بگذار این قدمهای آخر را نیز بردارم

آنگاه

هر دو در سرزمینی دیگر

به آرامش خواهیم رسید

عادت می کنیم

عادت می کنیم

به استنشاق دود به جای هوا

عادت می کنیم

به پرستش خود به جای خدا

عادت می کنیم به ندیدن آفتاب

نادیده گرفتن آب

نشنیدن بلبل

نفهمیدن گُل

عادت می کنیم به دیدن صورتکهای گِلی در قاب آیینه

بدون رنگ و لعاب عشق

به لمس سیم های خاردار به جای علفهای شبنم بسته

به عروسک ها به جای آدمها

عادت می کنیم به دیدن ستاره های کاغذی در آسمان

به شنیدن قارقار کلاغ ها به جای نغمه پرستوها

به خزان همیشگی

به شعار به جای عمل

***

عادت می کنیم

فاصله

فاصله ای بعید بود

برگشتم

گرد و غبار از شانه ها زدودم

هر چه بیشتر در پی آشنایی بودم

کمتر چهره ای دوستانه دیدم

دریغا

غربت در دیارت

چه سخت تر می گذرد

فاصله ای بعید بود

...

رفتم

سکوت

صدای سکوت را اگر شنیدی

بدان دلی شکسته است

و

مرغان بوتیمار لب از ثنا فرو بسته اند

چرا که عشق را دیگر جایگاهی نیست

شنبه 22/7/1385

می نویسم

برای تو

با اشک و حسرت

که شکستی حلقه تاریک درونم را،اما نماندی

که زندگی بخشیدی به سبزینه وجودم و نماندی

می نویسم با غم و اندوه،برای تو

با دستانی خسته و دلتنگ

با نفسی گرفته که هر روزنه اش لبخند تو را طلب می کند

برای تو

که حضورت گرمای وجودم بود

پیِ آرامش بودی و من گوشه ای از این آرامشِ گرم

زدی و خواندی و رقصیدی در هیاهوی بام

و رفتی

می نویسم که چه اندک بود بوی خوش زندگی

که چه پُر معنا بود وعمیق نگاهِ شیرینت

که چه طراوتی داشت صدای شکسته شدنِ قلبم

که چه تازگی منفوری دارد این حس تنهایی

که چه تلخ بود دیدن اشکهایت در باد

و چه ساده اشکهایم می لغزند برای تو،چه آرام

زمان را به تو می سپارم

انتظارت را می کِشم

انتظار بوسه ای زمینی زیر سایه درخت

می نویسم برای تو

ته نشین لحظات

جسم من و روح تو

دست من و بوی تو

سکوت ابدی

...

مینا

...

به چه کار آیدم

این ذهن پلید

این چشمهای ناپاک

این قلب پرکینه

این دستهای آلوده

این پاهای نا فرمان

من

چون زخمی بر چهره اجتماع

هم چنان خودنمایی می کنم

من که یارای برداشتن دردی از دردها را ندارم

من که ترس نان همیشه دهانم را بسته نگه می دارد

کلام نافذی ندارم از برای گوشهای شنوا

نه حتی فکری نو

و خود کوهی بر شانه های دیگرانم

پاشنه آشیل جامعه

خدایا

پس خلقت من آخر به چه کار آید؟

رنج

می خواهم از درد بگویم

از رنجی که می بریم

رنج دیدن روسپیانِ بَزَک کردهِ دل خون

صورت های سرخ شده از سیلی

دستهای یخ زده کودکانِ پا برهنه در برف

رنج مادرانِ جوانی از دست داده

به پای پسران کشته در جنگ

انتظار بیهوده زنان

رنج دختران به شهوت دامن آلوده

رنج فقری که به فحشا می انجامد

فحشایی که جز خون شوینده ای ندارد

شکمهای باد کرده از گرسنگی

در کنار تهوع غریب شکم بارگی

آری مردمان

رنج ببرید

ما نه آغاز جهانیم

نه سرانجام آن

سلسله زنجیره هایی هستیم

فقط و فقط برای گذر رنج

آن را از نیاکانمان

برای شما ودیعه آوردیم

امانتدار باشید

رنج مادرانتان را،پدرانتان را

خودتان را

خزان

شانه های استوارت

تکیه بَرَش کردم

خزان شد

به چهره ای مانَد که خنده اش صدا ندارد

به صدایی مانَد که می لرزد

به کابوس رویای گم شده

به قدم هایی که روی دریاچه برمی داشتی

و اکنون آشیانه تاریکی است

به بوسه هایی مانَد که طعم لطافت را نچشید

به شقایقی پرپر

به برگهای زمان

به گریه حبس شده سرنوشت

نگاهت کردم

چشمانِ تیره ات را عمق بخشیدم و نگاهت کردم

پس زدم میله های آهنی قلبت را

بر شانه هایت تکیه کردم

جز صدای خش خش برگی زرد نصیبم نشد

چه سود

زندگی را چه سود

اگر چهره ها سرد و بی روح است

اگر جای انگشتان ظالمی بر چهره کودکی نقش بسته

زندگی را چه سود

اگر دستها به خون آلوده است

اگر دلها از هم دریاها فاصله دارند

اگر لبخند فراموش شده است

زندگی را چه سود

اگر نوای مهربانی

جای خود را به خروش و بیداد داده است

اگر شیرینیِ گذشت

در تلخی انتقام حل شده

چه سود اگر

نفسها می آیند و می روند،اما دلی نمی تپد

جایی که مُرده ها نفس می کِشند

زندگی مفهومی ندارد

انکار

گَشتم

آن قدر گَشتم

تا ناگاه در تاریک ترین زوایای وجودت

عشقی را یافتم

که مُنکرش بودی

ققنوسِ عشق

نه

حتی آبیِ بی کران دریاها هم

نمی توانند آتشی را که در درونم برپاست

خاموش کنند

کجایید آدمها

بیایید

و به نظاره بنشینید

خاکستر شدنم را

که من هم زمانی مانند شما

نظاره گر سوختن عاشقی بودم

ققنوسی که مرگ ندارد

تنها

با تو خوشحال بودم و خندیدم

با تو غمگین بودم و گریستم

با تو تجربه کردم

با تو دیدنی ها را دیدم و گفتنی ها را گفتم

با تو زندگی کردم

اما

این راهی که اکنون جلوی پای من است

راهی است که باید تنها بروم

***

بدون تو