خزان

شانه های استوارت

تکیه بَرَش کردم

خزان شد

به چهره ای مانَد که خنده اش صدا ندارد

به صدایی مانَد که می لرزد

به کابوس رویای گم شده

به قدم هایی که روی دریاچه برمی داشتی

و اکنون آشیانه تاریکی است

به بوسه هایی مانَد که طعم لطافت را نچشید

به شقایقی پرپر

به برگهای زمان

به گریه حبس شده سرنوشت

نگاهت کردم

چشمانِ تیره ات را عمق بخشیدم و نگاهت کردم

پس زدم میله های آهنی قلبت را

بر شانه هایت تکیه کردم

جز صدای خش خش برگی زرد نصیبم نشد