...

به چه کار آیدم

این ذهن پلید

این چشمهای ناپاک

این قلب پرکینه

این دستهای آلوده

این پاهای نا فرمان

من

چون زخمی بر چهره اجتماع

هم چنان خودنمایی می کنم

من که یارای برداشتن دردی از دردها را ندارم

من که ترس نان همیشه دهانم را بسته نگه می دارد

کلام نافذی ندارم از برای گوشهای شنوا

نه حتی فکری نو

و خود کوهی بر شانه های دیگرانم

پاشنه آشیل جامعه

خدایا

پس خلقت من آخر به چه کار آید؟